शक्यता नेहमी असते, दृष्टी बदलायची असते आपण अनेकदा असे म्हणतो, "माझ्यासाठी आता काहीच शक्य नाही." हे वाक्य आपण परिस्थितीबद्दल बोलतो आहोत असे वाटते. पण कधी कधी ते परिस्थितीबद्दल नसतेच. ते आपल्या पाहण्याच्या पद्धतीबद्दल असते. मी एक गोष्ट वारंवार पाहिली आहे. दोन माणसे एकाच रस्त्यावरून चालतात. एकाला फक्त अडथळे दिसतात. दुसऱ्याला त्याच अडथळ्यांमध्ये नवे मार्ग दिसतात. रस्ता तोच असतो. जग तेच असते. बदललेली असते ती नजर. हे कुणी सकारात्मक विचार करायला शिकले म्हणून होत नाही. तर हळूहळू त्याने स्वतःला वेगळ्या प्रकारे पाहायला सुरुवात केलेली असते. कदाचित शक्यता कधीच हरवत नाही. आपली ती पाहण्याची क्षमता कधी कधी धुळीने झाकली जाते. मर्यादा खरोखर बाहेर आहे की आत? आपल्यापैकी अनेकजण शांतता, आत्मविश्वास, आरोग्य, प्रेम, स्वातंत्र्य किंवा समृद्धी शोधत असतात. पण त्या शोधामध्ये एक अदृश्य विश्वास लपलेला असतो. "हे मिळण्यासाठी अजून काहीतरी कमी आहे." आणखी पैसे. आणखी वेळ. आणखी ज्ञान. आणखी योग्य परिस्थिती. हे सर्व उपयोगी असू शकते. पण मी एक गोष्ट लक्षात घेतली. कधी कधी आपण ज्याची वाट...
पाण्याच्या पलीकडचं जग तुला दिसतं तेच जग असतं का? तू सकाळी उठतोस तेव्हा फक्त झोपेतून उठत नाहीस. तू एका अदृश्य चौकटीतून उठतोस. “व्यस्त असणं म्हणजे महत्त्वाचं असणं.” “सतत धावलं नाही तर मागे पडशील.” “ताण म्हणजे जबाबदारी.” “शांत माणूस म्हणजे महत्त्वाकांक्षा नसलेला.” हे सगळं इतक्या वेळा ऐकलं गेलं आहे की आता ते सत्य वाटायला लागलं आहे. मासा पाण्याला ओळखतो का? बहुधा नाही. कारण तो त्यातच जगतो. तसंच तूही अनेक गृहितकांमध्ये जगतोस. सोशल मीडियाची तुलना, सततची नोटिफिकेशन्स, उत्पादकतेचं व्यसन, स्वतःला सिद्ध करण्याची धडपड — हे इतकं सामान्य झालं आहे की तुला ते “जीवन” वाटायला लागलं आहे. पण एक छोटासा प्रयोग करून बघ. आज दिवसभरात तीन वेळा स्वतःला विचार: “मी हे खरंच निवडलं आहे का? की मी फक्त सवयीच्या पाण्यात पोहत आहे?” तुला लगेच उत्तर मिळणार नाही. पण प्रश्न विचारण्याची सवयच जागृतीची सुरुवात असते. स्थिरतेचं विज्ञान आणि तुझं मन तुला वाटतं शांत बसणं म्हणजे वेळ वाया घालवणं. कारण आधुनिक जगाने तुला सतत उत्तेजित राहायला शिकवलं आहे. फोन शांत झाला की मन अस्वस्थ होतं. काही मिनिटं रिकामी मिळाली की हात आपोआप स्क्र...