शक्यता नेहमी असते, दृष्टी बदलायची असते आपण अनेकदा असे म्हणतो, "माझ्यासाठी आता काहीच शक्य नाही." हे वाक्य आपण परिस्थितीबद्दल बोलतो आहोत असे वाटते. पण कधी कधी ते परिस्थितीबद्दल नसतेच. ते आपल्या पाहण्याच्या पद्धतीबद्दल असते. मी एक गोष्ट वारंवार पाहिली आहे. दोन माणसे एकाच रस्त्यावरून चालतात. एकाला फक्त अडथळे दिसतात. दुसऱ्याला त्याच अडथळ्यांमध्ये नवे मार्ग दिसतात. रस्ता तोच असतो. जग तेच असते. बदललेली असते ती नजर. हे कुणी सकारात्मक विचार करायला शिकले म्हणून होत नाही. तर हळूहळू त्याने स्वतःला वेगळ्या प्रकारे पाहायला सुरुवात केलेली असते. कदाचित शक्यता कधीच हरवत नाही. आपली ती पाहण्याची क्षमता कधी कधी धुळीने झाकली जाते. मर्यादा खरोखर बाहेर आहे की आत? आपल्यापैकी अनेकजण शांतता, आत्मविश्वास, आरोग्य, प्रेम, स्वातंत्र्य किंवा समृद्धी शोधत असतात. पण त्या शोधामध्ये एक अदृश्य विश्वास लपलेला असतो. "हे मिळण्यासाठी अजून काहीतरी कमी आहे." आणखी पैसे. आणखी वेळ. आणखी ज्ञान. आणखी योग्य परिस्थिती. हे सर्व उपयोगी असू शकते. पण मी एक गोष्ट लक्षात घेतली. कधी कधी आपण ज्याची वाट...
श्वासात लपलेली समृद्धीची किल्ली उघड अंतर्मनच तुझ्या जगाचा निर्माता आहे तू महाराष्ट्रात राहतोस — गड-किल्ल्यांची परंपरा, वारकऱ्यांची भक्ती, शेतजमिनींचा सुगंध आणि शहरांच्या गतीतही एक खोल शांतता दडलेली आहे. या सगळ्या अनुभवांमध्ये एक सूक्ष्म सत्य आहे: तुझं जीवन बाहेरून घडत नाही, ते तुझ्या अंतर्मनातून निर्माण होतं. तू जे अनुभवतोस, ते तुझ्या विचारांचं आणि भावनांचं प्रतिबिंब आहे. बहुतेक वेळा माणूस परिस्थितीला दोष देतो — अर्थव्यवस्था, नोकरी, समाज. पण खरा बदल तेव्हा सुरू होतो जेव्हा तू जाणतोस की परिस्थिती नाही, तर तुझी जाणीवच वास्तव घडवते. श्वास — वर्तमानाचा दरवाजा आता, फक्त एक-दोन मिनिटांसाठी शांत बस. डोळे मिट. तुझ्या नैसर्गिक श्वासाकडे लक्ष दे. श्वास आत येतोय… बाहेर जातोय… काही बदलू नकोस. काही जबरदस्ती करू नकोस. फक्त पाहत रहा. महाराष्ट्रात जशी वारकरी पंढरपूरच्या यात्रेत प्रत्येक पावलावर जागरूक असतात, तशीच ही साधी जागरूकता तुझ्या आतल्या प्रवासाची सुरुवात आहे. या क्षणी, तू भूतकाळात नाहीस, भविष्याची चिंता नाही — तू इथे आहेस. आणि इथेच सगळं बदलू शकतं. भावना — निर्मितीची खरी शक्त...