शक्यता नेहमी असते, दृष्टी बदलायची असते आपण अनेकदा असे म्हणतो, "माझ्यासाठी आता काहीच शक्य नाही." हे वाक्य आपण परिस्थितीबद्दल बोलतो आहोत असे वाटते. पण कधी कधी ते परिस्थितीबद्दल नसतेच. ते आपल्या पाहण्याच्या पद्धतीबद्दल असते. मी एक गोष्ट वारंवार पाहिली आहे. दोन माणसे एकाच रस्त्यावरून चालतात. एकाला फक्त अडथळे दिसतात. दुसऱ्याला त्याच अडथळ्यांमध्ये नवे मार्ग दिसतात. रस्ता तोच असतो. जग तेच असते. बदललेली असते ती नजर. हे कुणी सकारात्मक विचार करायला शिकले म्हणून होत नाही. तर हळूहळू त्याने स्वतःला वेगळ्या प्रकारे पाहायला सुरुवात केलेली असते. कदाचित शक्यता कधीच हरवत नाही. आपली ती पाहण्याची क्षमता कधी कधी धुळीने झाकली जाते. मर्यादा खरोखर बाहेर आहे की आत? आपल्यापैकी अनेकजण शांतता, आत्मविश्वास, आरोग्य, प्रेम, स्वातंत्र्य किंवा समृद्धी शोधत असतात. पण त्या शोधामध्ये एक अदृश्य विश्वास लपलेला असतो. "हे मिळण्यासाठी अजून काहीतरी कमी आहे." आणखी पैसे. आणखी वेळ. आणखी ज्ञान. आणखी योग्य परिस्थिती. हे सर्व उपयोगी असू शकते. पण मी एक गोष्ट लक्षात घेतली. कधी कधी आपण ज्याची वाट...
कर्माच्या जाचातून चेतनेची मुक्ती कर्माचा थकवा की जीवनाचा गुप्त दरवाजा? कधी असे वाटते का की आपण सतत काहीतरी करत आहोत, पण आतून पुढे सरकत नाही आहोत? दिवस संपतो, कामे पूर्ण होतात, जबाबदाऱ्या निभावल्या जातात, तरीही मनात एक अदृश्य भार तसाच राहतो. आधुनिक संस्कृतीने आपल्याला कार्यक्षम होण्याचे, अधिक उत्पादन देण्याचे, अधिक कमावण्याचे आणि सतत व्यस्त राहण्याचे शिक्षण दिले आहे. परंतु या अखंड धावपळीत एक प्रश्न कोणी विचारत नाही—आपण कृती करत आहोत की कृती आपल्याला चालवत आहे? कर्माचा खरा जाच बाहेरच्या कामांमध्ये नसतो. तो त्या अंतर्गत यंत्रणेत असतो जी प्रत्येक अनुभवाला भूतकाळाच्या साच्यातून अर्थ देते. आपण जणू कालच्या प्रतिध्वनीत आज जगत असतो. म्हणूनच अनेकदा जीवन बदलते, परिस्थिती बदलते, माणसे बदलतात; पण अनुभवांची चव तशीच राहते. याच ठिकाणी एक सूक्ष्म रहस्य दडलेले आहे. कर्म ही शिक्षा नाही. कर्म ही चेतनेची अपूर्ण समज आहे. आणि समज पूर्ण होताच कर्माचे ओझे ऊर्जेत रूपांतरित होऊ लागते. आधुनिक जगातील अदृश्य कैद आजचा माणूस पूर्वीपेक्षा अधिक जोडलेला आहे, पण स्वतःपासून अधिक दूर गेला आहे. माहितीचा महापूर आहे, पर...