पुढे जाण्यापलीकडचा आनंदाचा प्रवास तुम्ही पुढे जाणारच आहात तुमची वाटचाल पुढे होणारच आहे. ती थांबू शकत नाही. तुम्ही पुढे जाण्यापासून स्वतःला रोखू शकत नाही. काळ पुढे सरकतो. ऋतू बदलतात. शरीर बदलते. नाती बदलतात. विचार बदलतात. कालचा तुम्ही आजचे तुम्ही राहात नाही. म्हणून पुढे जाणे हा प्रश्नच नाही. खरा प्रश्न असा आहे की, तुम्ही त्या प्रवासात जगत आहात का? आपल्यापैकी अनेक जण असे मानतात की जीवन म्हणजे सतत एखाद्या पुढच्या टप्प्यापर्यंत पोहोचण्याची धडपड. "आणखी थोडे यश मिळाले की...", "आर्थिक स्थैर्य आले की...", "आरोग्य सुधारले की...", "लोकांनी मला समजून घेतले की..." मग मी आनंदी होईन. पण कदाचित आपण इथे फक्त पुढे जाण्यासाठी आलोच नाही. कदाचित आपण इथे अतिशय गहिरा, मनमोकळा आणि निर्भेळ आनंद अनुभवण्यासाठी आलो आहोत. तो आनंद मोठ्या घटनांमध्येच मिळतो असे नाही. तो अनेकदा सकाळच्या चहाच्या वाफेत असतो. मुलांच्या हसण्यात असतो. एखाद्या जुन्या मित्राच्या फोनमध्ये असतो. शांतपणे चालताना झाडांच्या सावलीत असतो. माझ्या लक्षात आलं की आपण अनेकदा आनंद पुढे ढकलतो. तो आज अनुभवण्याऐवजी...
शक्यता नेहमी असते, दृष्टी बदलायची असते आपण अनेकदा असे म्हणतो, "माझ्यासाठी आता काहीच शक्य नाही." हे वाक्य आपण परिस्थितीबद्दल बोलतो आहोत असे वाटते. पण कधी कधी ते परिस्थितीबद्दल नसतेच. ते आपल्या पाहण्याच्या पद्धतीबद्दल असते. मी एक गोष्ट वारंवार पाहिली आहे. दोन माणसे एकाच रस्त्यावरून चालतात. एकाला फक्त अडथळे दिसतात. दुसऱ्याला त्याच अडथळ्यांमध्ये नवे मार्ग दिसतात. रस्ता तोच असतो. जग तेच असते. बदललेली असते ती नजर. हे कुणी सकारात्मक विचार करायला शिकले म्हणून होत नाही. तर हळूहळू त्याने स्वतःला वेगळ्या प्रकारे पाहायला सुरुवात केलेली असते. कदाचित शक्यता कधीच हरवत नाही. आपली ती पाहण्याची क्षमता कधी कधी धुळीने झाकली जाते. मर्यादा खरोखर बाहेर आहे की आत? आपल्यापैकी अनेकजण शांतता, आत्मविश्वास, आरोग्य, प्रेम, स्वातंत्र्य किंवा समृद्धी शोधत असतात. पण त्या शोधामध्ये एक अदृश्य विश्वास लपलेला असतो. "हे मिळण्यासाठी अजून काहीतरी कमी आहे." आणखी पैसे. आणखी वेळ. आणखी ज्ञान. आणखी योग्य परिस्थिती. हे सर्व उपयोगी असू शकते. पण मी एक गोष्ट लक्षात घेतली. कधी कधी आपण ज्याची वाट...